|
De successtory begint eigenlijk als
Jantje een jaar of zes is en een buurjongetje van hem
zei: "Jan, ik weet wat leuks".
Wat was het nou? Hij ging 1 keer per maand oude kranten
ophalen in Volendam.
Heel veel kinderen deden dat, want nadat ze die kranten
hadden opgehaald kregen ze een papatje. Dat zag ik wel
zitten. En elke keer als je had geholpen kreeg je ook
nog vijf kruisjes of zo.
Dat werd bijgehouden op een kruisjeslijst en als je dan
bijvoorbeeld 200 kruisjes had mocht je gratis mee met
een uitstapje. En ja, in de bus zongen we natuurlijk
altijd liedjes." En toen al viel de stem van Jantje Smit
op tussen de stemmen van de andere kinderen.
Dus: "Toen zei meester Beumer: "Is dat niks voor jou
Jan, om in het koor te komen". Hij dirigeerde namelijk
ook een kinderkoor, De Zangertjes van Volendam.
"Mij best", zei ik. Ik vond zingen altijd leuk. Vroeger
wilde ik altijd al zanger worden."
Dan fantaseerde hij hoe het zou zijn als al die mensen
om je heen komen staan om een handtekening te vragen?
"En nu heb ik het zelf. Dankzij BZN. Want zij kwamen met
het idee om een jongetje van mijn leeftijd, een jaar of
tien, uit het koor een duet op te laten nemen met Carola.
In het koor zaten drie jongetjes van tien die een beetje
een goede stem hadden.
Maar ze kozen alle vier, Jack Veerman, Jan Keizer, Jan
Tuyp en Meester Beumer voor mij. Dus toen heb ik dat
duet opgenomen met BZN, Mama. Nou, en dat werd dus een
gigantisch succes.
En daarna mocht ik een solosingle opnemen. Ik dacht
eerst: leuk, een liedje opnemen, klaar.
Maar een tijdje later kom ik uit school en mijn
buurvrouw houdt me aan. Normaal liep ik altijd door het
grasveld, maar in enen moest ik van haar een heel andere
weg nemen.
Goed, ik loop de hoek om en ik zie opeens een gigantisch
spandoek aan de muur: "Jan, gefeliciteerd met je eerste
plaats".
Toen was m'n single, Ik Zing Dit Lied Voor Jou Alleen,
van niets op nummer 1 gekomen."
Hij wist nog niks van hitparades, gouden platen en
interviews.
Voetballen vond hij veel leuker. Dat is inmiddels
allemaal anders.
Na 6 Nederlandstalige albums, een Engelstalig album,
vijf Duitstalige albums, weet Jan Smit inmiddels wel wat
het is om een succesvolle carrière te hebben.
Vooral het afgelopen jaar schoot Jan Smit de hoogte in.
Niet alleen letterlijk - hij is maar liefst 17
centimeter gegroeid - ook figuurlijk: in Duitsland en in
omringende landen als Italië, Oostenrijk, Denemarken en
zelfs Frankrijk is hij razend populair.
Maar Jan Smit wil meer. Hij wil betrokken zijn bij z'n
eigen carrière. Daarom is het feit dat het titelstuk van
het album, Zonder Jou, door hem zelf is geschreven, voor
hem misschien nog wel een groter succes dan alle gouden
en platina platen bij elkaar.
Hij herinnert zich dat hij het schreef:
"Het was 5 november, we zaten in Venetië.
Toen ben ik gaan zitten, had ik een riedeltje in mijn
hoofd, ik denk: dit moet ik opschrijven. Heb ik meteen
m'n laptop gepakt. Recorder aan, tjak, ingezongen.
Daar ben ik mee aan de slag gegaan. En toen we met dit
album begonnen, heb ik gezegd: "Luister hier even naar.
Dit is van mij". Nou ja, dat werd goed gekeurd."
Inmiddels heeft hij al 4 nummers klaar.
Maar ook voor Jan Smit is zijn carrière niet
zaligmakend.
Er is meer in het leven dan dat. Daarom heeft hij ook
niet lang getwijfeld toen hij werd gevraagd voor het
ambt van ambassadeur van SOS Kinderdorpen.
Hij zegt daarover:
"Kinderen die hun moeder en vader zijn kwijt geraakt of
die zijn achtergelaten komen in een SOS Kinderdorp
terecht.
Dat is ook echt een dorp, met een stuk of vijfendertig
huizen en een school.
In elk huis heb je een moeder en negen of tien kinderen.
Die moeder verzorgt die kinderen tot ze zelfstandig
zijn.
Voor SOS heb ik een dorp bezocht in Bangkok. Dat heeft
heel veel indruk op me gemaakt.
Op de terugweg zijn we naar Jordanië gegaan, daar heb ik
ook nog een dorp bezocht, in Aman."
Hoewel hij meer dan de helft van het jaar niet in zijn
eigen bedje slaapt, zelfs zijn vakantie een paar keer
wordt onderbroken voor een tv show in Italië, Duitsland
of Oostenrijk, beseft hij heel goed dat hij een lot uit
de loterij heeft getrokken.
Het reizen vindt hij een van de leukste dingen. "Niet
iedereen van mijn leeftijd komt in Thailand, Amerika,
Zuid Afrika en heel Europa.
Maar het mooiste vind ik nog dat mensen steun hebben aan
mijn muziek.
Dat heb je eerst helemaal niet in de gaten. Maar dat
gaat heel ver heb ik gemerkt.
Ik kreeg bijvoorbeeld een brief van een moeder. Haar
dochter was heel ernstig ziek.
Zij was zo ziek dat ze het niet meer op kon brengen om
verder te leven.
Ze zei, schreef die mevrouw: "Mam, ik heb geen zin meer
om verder te leven. Ik kan het niet meer opbrengen.
" Nou, toen kreeg ze mijn cd op een bandje en volgens
die mevrouw zei ze een paar dagen later: "Mam, ik wil er
weer tegen aan. We gaan er voor."
Die moeder zei dat dat door mijn liedje kwam. Dat doet
me heel veel. Eigenlijk beschouw ik m'n hele carrière
als een hoogtepunt."
Toch, ondanks alles, blijft Jan Smit gewoon Jan Smit.
En de bekendheid neemt hij voor lief, maar als het aan
hem lag, hoefde dat allemaal niet hoor.
"Mensen behandelen mij als, hoe moet ik het zeggen, als
een speciaal iemand, maar dat wil ik helemaal niet.
In het begin vond ik het wel raar dat iedereen naar je
keek, maar na verloop van tijd merk je dat niet eens
meer.
Je weet toch dat je wordt bekeken. Wat moet je doen?
Moet je dan steeds met je hoofd naar beneden lopen of
zo? Dan zie je niets." |
